گران رودی که نتوانی ز پهنای شگرف آن

ده و دو چشمه آب آورد چون موسی عمرانی

به سی فرسنگی شیراز رودی هست پهناور

که عمقش وهم اگر سنجد فروماند ز حیرانی

سمند عقل و خنگ وهم و رخش فکر بجهانی

شکم بر خاک می مالد چو مار گرزه در چنبر

به وقت باد می نالد چو رعد ابر آبانی