سمند عقل و خنگ وهم و رخش فکر بجهانی

به سی فرسنگی شیراز رودی هست پهناور

که عمقش وهم اگر سنجد فروماند ز حیرانی

گران رودی که نتوانی ز پهنای شگرف آن

شکم بر خاک می مالد چو مار گرزه در چنبر

به وقت باد می نالد چو رعد ابر آبانی

بود چون حکم او جاری مر آن رود از یکی چشمه