که نفس گول تو غولی بود بیابانی

تو خود نتیجه عشقی پی دلیل مگرد

که نزد اهل دل این دعوی است برهانی

امل سراب غرورست زینهار بترس

مشو ز دعوت نفس شریر خود ایمن

که گرگ می نبرد گله را به مهمانی

جهان دهست و خرد دهخدای خرمن دوست