جهان دهست و خرد دهخدای خرمن دوست

که نفس گول تو غولی بود بیابانی

مشو ز دعوت نفس شریر خود ایمن

که گرگ می نبرد گله را به مهمانی

که منتظم شود از وی اساس دهقانی

راکه دعوی شاهی بود همان بهر

که روی ازین ده و این دهخدا بگردانی