که گرگ می نبرد گله را به مهمانی

امل سراب غرورست زینهار بترس

که نفس گول تو غولی بود بیابانی

مشو ز دعوت نفس شریر خود ایمن

جهان دهست و خرد دهخدای خرمن دوست

که منتظم شود از وی اساس دهقانی

راکه دعوی شاهی بود همان بهر