که منتظم شود از وی اساس دهقانی

مشو ز دعوت نفس شریر خود ایمن

که گرگ می نبرد گله را به مهمانی

جهان دهست و خرد دهخدای خرمن دوست

راکه دعوی شاهی بود همان بهر

که روی ازین ده و این دهخدا بگردانی

به هر دوکون قناعت مکن کزین دو برون