مشو ز دعوت نفس شریر خود ایمن

که نزد اهل دل این دعوی است برهانی

امل سراب غرورست زینهار بترس

که نفس گول تو غولی بود بیابانی

که گرگ می نبرد گله را به مهمانی

جهان دهست و خرد دهخدای خرمن دوست

که منتظم شود از وی اساس دهقانی