جز این صفت که بگویم به خویش می مانی

لوای کوکبه ذات او چوگشت پدید

وجود مغترف آمد به تنگ سامانی

شها تویی که ندانم به دهر مانندت

به گاه عفو تو عصیان بود سبکباری

به وقت خشم تو طاعت بود پشیمانی

چسان جهانت خوانم که خواجه اینی