به گاه عفو تو عصیان بود سبکباری

وجود مغترف آمد به تنگ سامانی

شها تویی که ندانم به دهر مانندت

جز این صفت که بگویم به خویش می مانی

به وقت خشم تو طاعت بود پشیمانی

چسان جهانت خوانم که خواجه اینی

کجا سپهرت دانم که خالق آنی