شها تویی که ندانم به دهر مانندت

من اولیش شناسم که نیستش ثانی

لوای کوکبه ذات او چوگشت پدید

وجود مغترف آمد به تنگ سامانی

جز این صفت که بگویم به خویش می مانی

به گاه عفو تو عصیان بود سبکباری

به وقت خشم تو طاعت بود پشیمانی