که اگر ماه نیی مه بچه چون میزابی

راست گویم که مرا نیز بدین زهد و ورع

برد گامی دو سه همراه خود از زیبایی

گفتم از مادر آن ترک روم پرسم باز

دل ندانم به چه مکرش به سوی خانه کشید

میکی پیش نهادش چو گل از حمرایی

من نشستم به کناری دل واو مست شدند