دل ندانم به چه مکرش به سوی خانه کشید

برد گامی دو سه همراه خود از زیبایی

گفتم از مادر آن ترک روم پرسم باز

که اگر ماه نیی مه بچه چون میزابی

میکی پیش نهادش چو گل از حمرایی

من نشستم به کناری دل واو مست شدند

مستی آغاز نهادند به صد رسوایی