من نشستم به کناری دل واو مست شدند

که اگر ماه نیی مه بچه چون میزابی

دل ندانم به چه مکرش به سوی خانه کشید

میکی پیش نهادش چو گل از حمرایی

مستی آغاز نهادند به صد رسوایی

دل سر آورد به گوشم که به جان و دل شاه

که مرا در بر این ترک خجل ننمایی