که مرا وحشت شب می کشد از تنهایی

دل سر آورد به گوشم که به جان و دل شاه

که مرا در بر این ترک خجل ننمایی

خواهم از لاف وگزافش بفریبم امروز

این سخن گفت و ز جا جست و به کرسی بنشست

رو به من کرد که کو چنگی و چون شد نایی

خیز و خدام مرا گو که بیارند به نقد