شهنشاها تویی آن کس که ارباب طریقت را

وگرنه بی سبب نبود فلک را لون خضرایی

از آن چون شع هر ش دبده انجم همی تابد

که از خاک رهش جشند یکسر کحل مینایی

به اقلیم حقیقت از شریعت راه بنمایی

چنان افکند بنیاد عناد از بیخ فرمانت

که یک جا آب و آتش را توانی جمع فرمایی