که از دنبال درد آواره بهبود می گردد

دلم در عاشقی با زخم زهر آلود می گردد

به مرهم کلفتی نو می شود، هر گه که می بینم

که داغ سینه پروانه آتش سود می گردد

ز طالع تا قیامت برگ غم دارم ، ولی داغم