به مرهم کلفتی نو می شود، هر گه که می بینم

دلم در عاشقی با زخم زهر آلود می گردد

که از دنبال درد آواره بهبود می گردد

که داغ سینه پروانه آتش سود می گردد

ز طالع تا قیامت برگ غم دارم ، ولی داغم

که گردون در زمان کامرانی بود می گردد