که گردون در زمان کامرانی بود می گردد

به مرهم کلفتی نو می شود، هر گه که می بینم

که داغ سینه پروانه آتش سود می گردد

ز طالع تا قیامت برگ غم دارم ، ولی داغم

نگاه تلخ کامان دور دار از لعل او ، یارب

که آب زندگی ناگاه زهرآلود می گردد

ندانم از کدامین باده مستی می کند عرفی