که داغ سینه پروانه آتش سود می گردد

دلم در عاشقی با زخم زهر آلود می گردد

که از دنبال درد آواره بهبود می گردد

به مرهم کلفتی نو می شود، هر گه که می بینم

ز طالع تا قیامت برگ غم دارم ، ولی داغم

که گردون در زمان کامرانی بود می گردد

نگاه تلخ کامان دور دار از لعل او ، یارب