ز طالع تا قیامت برگ غم دارم ، ولی داغم

که از دنبال درد آواره بهبود می گردد

به مرهم کلفتی نو می شود، هر گه که می بینم

که داغ سینه پروانه آتش سود می گردد

که گردون در زمان کامرانی بود می گردد

نگاه تلخ کامان دور دار از لعل او ، یارب

که آب زندگی ناگاه زهرآلود می گردد