ز شغل مزرع بی حاصلی مگوی و مپرس

که زیر سرمه چو خط ناله شب تارند

به خاک قافله ها سینه مال می گذرند

چو سایه هیچ متاعان عجب گرانبارند

خیال می دروند و فسانه می کارند

خموش باش که مرغان آشیانه لاف

به هر طرف نگری پرگشای منقارند