دل شکسته جنون بهانه جو دارد

شرر دگر چه قدر تکیه بر درنگ زند

جهان ادبگه دل هاست بی نفس می باش

مباد آینه ای زین میانه زنگ زند

که رنگ اگر شکنم شیشه بر ترنگ زند

نموده اند ز دست نوازش فلکم

دمی که گاه غضب بر زمین پلنگ زند