دمی که گاه غضب بر زمین پلنگ زند

دل شکسته جنون بهانه جو دارد

که رنگ اگر شکنم شیشه بر ترنگ زند

نموده اند ز دست نوازش فلکم

ز خویش غیر تراشیده ای ، کجاست جنون

که خنده ای به شعور جهان بنگ زند

به ساز عجز برآ عذرخواه آفت باش