ز خویش غیر تراشیده ای ، کجاست جنون

که رنگ اگر شکنم شیشه بر ترنگ زند

نموده اند ز دست نوازش فلکم

دمی که گاه غضب بر زمین پلنگ زند

که خنده ای به شعور جهان بنگ زند

به ساز عجز برآ عذرخواه آفت باش

هجوم آبله کمتر به پای لنگ زند