که رنگ اگر شکنم شیشه بر ترنگ زند

جهان ادبگه دل هاست بی نفس می باش

مباد آینه ای زین میانه زنگ زند

دل شکسته جنون بهانه جو دارد

نموده اند ز دست نوازش فلکم

دمی که گاه غضب بر زمین پلنگ زند

ز خویش غیر تراشیده ای ، کجاست جنون