پر و خالی و سبک مغزتر از خشخاشند

تن پرستان که به این آب و نمک عیاشند

بی تکلف همه بالیدن نان و آشند

سر و گردن همه در دور شکم رفته فرو

ربط جمعیتشان وقف تغافل ز هم است

چشم اگر باز شود چون مژه ها می پاشند

آه ازبن نامه سیاهان که ز مشق من و ما