دستی چو غریق از ته آب آخته باشند

از خجلت پرداز گلت مانی و بهزاد

پیداست که روها چقدر ساخته باشند

پیش عرق شرم تو نتوان مژه برداشت

چون کاغذ آتش زده کو طاقت دیدار

گو خلق هزار آینه پرداخته باشند

صبح و شفقی چند که گل می کند اینجا