صبح و شفقی چند که گل می کند اینجا

دستی چو غریق از ته آب آخته باشند

چون کاغذ آتش زده کو طاقت دیدار

گو خلق هزار آینه پرداخته باشند

رنگ همه رفته ست کجا باخته باشند

مقصد طلبان جوش غبارند در این دشت

بگذار دمی چند که می تاخته باشند