چون کاغذ آتش زده کو طاقت دیدار

پیداست که روها چقدر ساخته باشند

پیش عرق شرم تو نتوان مژه برداشت

دستی چو غریق از ته آب آخته باشند

گو خلق هزار آینه پرداخته باشند

صبح و شفقی چند که گل می کند اینجا

رنگ همه رفته ست کجا باخته باشند