گو خلق هزار آینه پرداخته باشند

پیش عرق شرم تو نتوان مژه برداشت

دستی چو غریق از ته آب آخته باشند

چون کاغذ آتش زده کو طاقت دیدار

صبح و شفقی چند که گل می کند اینجا

رنگ همه رفته ست کجا باخته باشند

مقصد طلبان جوش غبارند در این دشت