یارب نرمد ناله ز خاکستر عشاق

بگذار دمی چند که می تاخته باشند

حرص و هوس آواره وهمند چه تدبیر

ای کاش به این گوشه دل ساخته باشند

در خاک هم این سوختگان فاخته باشند

عمریست نفس می کشم و می روم از خویش

این بار دل از دوش که انداخته باشند