ای خوش آن جود که از خجلت وضع سایل

جوهرهوش به ایینه صحرا بخشند

آرزو داغ امید است خدایا مپسند

که جگرخون شودونشئه به صهبابخشند

لب به اظهار نیارند و به ایما بخشند

گر مزاج کرم آن است که من می دانم

عالمی را به خطای من تنها بخشند