حیف فانوسی این شمع به محمل بخشند

سر متابید ز تسدم که در عرصه عشق

هیکل عافیت از زخم حمایل بخشند

دل مجنون به هواداری لیلی چه کم است

تو و تمکین تغافل ، من و بی صبری درد

نه ترا یاد مروت نه مرا دل بخشند

دلکی دارم و چشمی که کجا باز کنم