که شعله ها همه با دود دل هماغوشند

به صد زبان سخن ساز خیل مژگانها

به دور چشم تو چون میل سرمه خاموشند

ز عارض و خط خوبان جز این نشد روشن

مقیدان خیالت چو صبح ازین گلشن

به هر طرف که گذشتند دم بر دوشند

دربن محیط چوگرداب بیخودان غرور