دربن محیط چوگرداب بیخودان غرور

که شعله ها همه با دود دل هماغوشند

مقیدان خیالت چو صبح ازین گلشن

به هر طرف که گذشتند دم بر دوشند

زگردش سر بی مغز خود قدح نوشند

ز عبرت دم پیری کراست بهره که خلق

چو جام باده مهتاب پنبه درگوشند