زگردش سر بی مغز خود قدح نوشند

مقیدان خیالت چو صبح ازین گلشن

به هر طرف که گذشتند دم بر دوشند

دربن محیط چوگرداب بیخودان غرور

ز عبرت دم پیری کراست بهره که خلق

چو جام باده مهتاب پنبه درگوشند

فریب الفت امکان مخورکه مجلسیان