مقیدان خیالت چو صبح ازین گلشن

به دور چشم تو چون میل سرمه خاموشند

ز عارض و خط خوبان جز این نشد روشن

که شعله ها همه با دود دل هماغوشند

به هر طرف که گذشتند دم بر دوشند

دربن محیط چوگرداب بیخودان غرور

زگردش سر بی مغز خود قدح نوشند