به هر طرف که گذشتند دم بر دوشند

ز عارض و خط خوبان جز این نشد روشن

که شعله ها همه با دود دل هماغوشند

مقیدان خیالت چو صبح ازین گلشن

دربن محیط چوگرداب بیخودان غرور

زگردش سر بی مغز خود قدح نوشند

ز عبرت دم پیری کراست بهره که خلق