به صبح عیش مباش ایمن از سیه روزی

که خاکساری و آزادگی هم آغوشند

ملایمت نشود جمع با درشتی طبع

که عکس و آینه با یکدگر نمی جوشند

مدام سایه و مهتاب دوش بر دوشند

ز شوخ چشمی خویشند غافلان محجوب

برهنه است دو عالم اگر نظر پوشند