ز شوخ چشمی خویشند غافلان محجوب

که عکس و آینه با یکدگر نمی جوشند

به صبح عیش مباش ایمن از سیه روزی

مدام سایه و مهتاب دوش بر دوشند

برهنه است دو عالم اگر نظر پوشند

تو هر شکست که خواهی حواله ما کن

حباب و موج سراپا خمیدن دوشند