برهنه است دو عالم اگر نظر پوشند

به صبح عیش مباش ایمن از سیه روزی

مدام سایه و مهتاب دوش بر دوشند

ز شوخ چشمی خویشند غافلان محجوب

تو هر شکست که خواهی حواله ما کن

حباب و موج سراپا خمیدن دوشند

کجا رسیم به یاد خرام او بیدل