تو هر شکست که خواهی حواله ما کن

مدام سایه و مهتاب دوش بر دوشند

ز شوخ چشمی خویشند غافلان محجوب

برهنه است دو عالم اگر نظر پوشند

حباب و موج سراپا خمیدن دوشند

کجا رسیم به یاد خرام او بیدل

که عاجزان همه چون نقش پا فراموشند