حباب و موج سراپا خمیدن دوشند

ز شوخ چشمی خویشند غافلان محجوب

برهنه است دو عالم اگر نظر پوشند

تو هر شکست که خواهی حواله ما کن

کجا رسیم به یاد خرام او بیدل

که عاجزان همه چون نقش پا فراموشند