به یک نفس سر بی مغز می خورد بر سنگ

به کارگاه سحر آفتاب می بافند

ز زخم تیغ حوادث توان شدن ایمن

به جوشنی که ز موج شراب می بافند

جدا ز پشم کلاه حباب می بافند

درین چمن که هوا داغ شبنم آراییست

تسلیی به هزار اضطراب می بافند