درین چمن که هوا داغ شبنم آراییست

به جوشنی که ز موج شراب می بافند

به یک نفس سر بی مغز می خورد بر سنگ

جدا ز پشم کلاه حباب می بافند

تسلیی به هزار اضطراب می بافند

تو خواه مرگ شمر خواه زندگی اندیش

همین به طبع کتان ماهتاب می بافند