جدا ز پشم کلاه حباب می بافند

ز زخم تیغ حوادث توان شدن ایمن

به جوشنی که ز موج شراب می بافند

به یک نفس سر بی مغز می خورد بر سنگ

درین چمن که هوا داغ شبنم آراییست

تسلیی به هزار اضطراب می بافند

تو خواه مرگ شمر خواه زندگی اندیش