تو خواه مرگ شمر خواه زندگی اندیش

جدا ز پشم کلاه حباب می بافند

درین چمن که هوا داغ شبنم آراییست

تسلیی به هزار اضطراب می بافند

همین به طبع کتان ماهتاب می بافند

کراست تاب رسایی بحث فرصت عمر

گسسته است نفس تا جواب می بافند