کراست تاب رسایی بحث فرصت عمر

تسلیی به هزار اضطراب می بافند

تو خواه مرگ شمر خواه زندگی اندیش

همین به طبع کتان ماهتاب می بافند

گسسته است نفس تا جواب می بافند

توان شناخت ز باریک ریشی انفاس

که در قلمرو هستی چه باب می بافند