بس که بی رو تو مژگان کار نشتر می کند

آب می گردد تغافل خنجر ناز ترا

سرمه در تیغ نگاهت کار جوهر می کند

می چکد خون تمنا از رگ نظاره ام

هیچکس یارب خجالت کیش بیدردی مباد

دیده ما را غبار بی نمی تر می کند

ای بسا بلبل کزین گلزار بال افشاند و رفت