شمع عا بساط طرب است آنکه درتن دشت قعب

رنگ گل آید به صدا گر پر بلبل شکند

مجملت آمد به نظر پرده تفصیل هدر

جزو پراکنده مباد آینه ی کل شکند

سر به هوا پای به دامان توکل شکند

خواجه ز رنج کر و فر، ازچه برد بوی اثر

باز ندارد همه گر پشت خر از جل شکند